کامپیوتر فارسی بلد نیست. انگلیسی هم بلد نیست. فقط یه زبان بلده، و اون زبان خیلی خیلی دقیقه.
تو با پایتون باهاش حرف میزنی، و اون پشت، جناب مُفَسِّر نشسته. مفسره که برنامهی تو رو اجرا میکنه. تو مفسر رو نمیبینی، شکل و قیافه هم نداره، فقط یه برنامهی کامپیوتره.
کارش چیه
هرچی نوشتی رو خط به خط، از بالا به پایین میخونه. یه خط رو برمیداره، میفهمه یعنی چی، تحویل کامپیوتر میده، بعد میره سراغ خط بعدی. هیچوقت از رو خطی نمیپره.
بیخودی سختگیر نیست
جناب مفسر هر چیزی رو دقیقا همونجوری میخونه که تو نوشتی. یه گیومه که یادت رفته ببندیش، یه پرانتز که جفتش نیست، همینم کافیه که همونجا وایسته. نه از سر لجبازی. فقط واقعا نمیفهمه منظورت چی بوده، و حاضر هم نیست حدس بزنه.
وقتی وایمیسته، بهت میگه کدوم خط گیجش کرده. اون پیام تنبیه نیست. مفیدترین چیزیه که تو کل این سفر دستت میرسه: یکی داره دقیقا همونجایی رو نشونت میده که باید نگاه کنی.